Dwucentymetrowa duma

Nadszedł dzień doczesnej chwały. Stałem się mężczyzną. Prawdziwym. Dojrzałość znalazła swoje biologiczne potwierdzenie. 24-lata czekałem na próżno, straciłem wiarę, tworzyłem teorie o kolejnych progresach ewolucyjnych ludzkiej rasy, ale przedwcześnie… W końcu stało się.

Niespodziewanie. Przed łazienkowym lustrem. W trakcie golenia…

Pojawił się ON.

Na początku nie wierzyłem, dotykałem palcem, jak biblijny Tomasz. Ale on wciąż tam był. To nie był poranny majak. To nie były resztki snu o [potędze przeniesione na rzeczywistość doczesną. To nie były pozostałości biologicznej aktywności mojej głowy. To było cielesne uosobienie prawdy.

Mój pierwszy włos na klacie.

...

[Miejsce na chwilę zadumy i uczczenie tej chwili - zachowajcie powagę proszę]

…

Całe życie przygotowywałem się do roli bezwłosego produktu ewolucyjnego. Myślałem, że to kolejny stopień – forma reakcji organizmu na pola elektromagnetyczne dominujące w miejskiej przestrzeni… Myliłem się.

Całe życie bez pojedynczego włosa na moim pięknym, umięśnionym, tętniącym życiem torsie. Żadnego na wyrzeźbionych przez sam geniusz natury atlasowych plecach.

A wszystko to uległo zmianie, z prędkością przeradzania się letniej burzy w słoneczny ciepły dzień.

Pokątnie zazdrościłem portowym marynarzom ich powodzenia u kobiet. Wiedziałem, czemu je zawdzięczają, nie byłem w końcu ślepy. Marynarze mają tylko dwie cechy wspólne – dziewczyna w każdym porcie jest jedną z nich. Drugą z pewnością wydedukujecie sami.

Zazdrościłem dyskotekowym latynosom w siateczkowych koszulkach, pod którymi krył się moherowy gąszcz. Zazdrościłem i przyglądałem się ze zdumieniem big-brotherowym samcom golącym swoje zniewieściałe torsy. Zazdrościłem Janosikowi, zazdrością halnego barana, który marzył zimą o futrze tak gęstym jak te, które porastało naszego dzielnego zbója. Zazdrościłem…

Już więcej nie muszę. Dołączyłem do klubu, a moją przepustką jest piękne, czarne, lśniące stworzenie, które wykiełkowało ze mnie, jak wiosenny przebiśnieg z Matki Ziemi.

Ale tak jak przebiśnieg, muszę otoczyć go opieką i ochroną. Nieświadom zagrożeń czających się z każdego zakamarka tego nędznego świata dopuściłem dzisiaj do sytuacji, do jakiej nie dopuściłby żaden poważny ojciec. Do sytuacji zagrożenia swojego dziecięcia.

Zostałem napadnięty.

ON został napadnięty.

Ale przetrwał, dzięki mądrości i szybkości reakcji swojego stwórcy.

Popełniłem błąd, który mógł kosztować mnie życie mojego pierworodnego. Zaufałem kobiecie…

Ufny w empatyczne skłonności jednej z bliskich mi niewiast, wyruszyłem w drogę do uświadomienia świata o moim szczęściu. I wtedy dokonano zamachu. Niewiasta targnęła się na życie mojego keratynowego przyjaciela. Próbowała wykorzenić jego istnienie za pomocą swoich zwinnych palców.

Ale moje nogi okazały się zwinniejsze, a refleks żywszy. Ocaliłem go.

Co spowodowało zamach…?

Zazdrość? Nienawiść? Fakt wymuszonego obudzenia by zademonstrować swoje poranne odkrycie?

Niezbadane są wyroki kobiet.

Co było minęło, zostało wybaczone – teraz, kiedy podjąłem się nowej roli w swym życiu, nienawiść musi zejść na boczny tor.

Podziwiajcie. Gratulacje pod postem proszę. Tylko bez żartów.

Moja dwucentymetrowa duma ;]

[Ta pionowa kreska lekko na lewo od strzałki - wytłumaczenie dla upośledzonych wzrokowo]

Tags: hormonalny przebiśnieg, jak stać się mężczyzną, synonim męskości