Śmiech przez łzy

Film jako stymulant umysłowy. Jakie to oryginalne, prawda?

A czy wszystko musi być oryginalne?

Nie musi.

Otóż leży tego mnóstwo na dysku i czeka na odpowiednią chwilę i nastrój (tak, tak, piractwo – jak już wspomniałem, nie wszystko musi być oryginalne…). A kiedy przychodzi odpowiednia chwila i nastrój, okazuje się, że owe ruchome obrazki mogą całkiem zgrabnie przenosić emocje.

Otóż parę emocji z mojej głowy wyzwolił film pt. “Reign on Me”. Rzecz to fikcja o młodym człowieku, który stracił żonę i trzy córki 11/09 – leciały na pokładzie samolotu, który uderzył w jedną z wież WTC. Cały film na szczęście nie odwołuje sie do wielkich amerykańskich uczuć patriotycznych – wzmianek o samych przyczynach tragedii tego człowieka jest niewiele, przez co nie ma sie wrażenia, ze serwuje się nam kolejną wersję tej tragedii od nowa. Film odwołuje się do uczuć zwykłego człowieka, i tego jak radzi sobie ze stratą. Jednego dnia żyje się pełnią szczęścia, niedoceniana przez nadmierna dawkę codzienności – innego człowiek pogrąża się w tragedii, własnym smutku i cierpieniu.

Film oczywiście był poruszający – potrafił być zabawny, potrafił być dołujący, ale nie przestawał być interesujący. Zasłużona “prawie [8]” na IMDB mówi swoje, choć na początku patrzyłem na tą ocenę z pewną dozą pobłażania, sadząc, że była mocno naciągnięta, ze względu na dojna krowę, którą jest tragedia sprzed lat (wciąż tak naprawdę nie wiemy, co tam się wydarzyło).

Oglądając ten obrazek i przeżywając całą gamę różnych uczuć (jak kobieta…), wprowadziłem się w stan rozważań dotyczących szczęścia i smutku. Rozważań popartych latami doświadczeń własnych, sporą dawką literatury oraz, naturalnie, obserwacją innych.

Niby banał, niby nie napiszę nic nowego, ale tu nie można powiedzieć niczego nowego. Pewne prawdy się nie zmieniają, bez względu na to, jak bardzo wydają sie niewygodne, czy nieprzynoszące rozwiązań.

Możemy żyć z dnia na dzień, być naprawdę szczęśliwi, mieć kochającą rodzinę, odnosić sukcesy, mieć własny świat u stop. I szczęście przyćmi nam rozum – sprawi, że nie będziemy tego zauważać, czerpać z niego w pełni. Będziemy przyjmować je za stan naturalny, niezmienny, niepodważalny. Sprawi ono, ze zapomnimy o wszystkich złych chwilach, jakie nas kiedykolwiek spotkały, o wszelkich niepewnościach i lękach, bo liczyć się będzie tylko to, że życie jest dla nas w danej chwili dobre, a de facto dobre zawsze, bo w końcu doprowadziło nas do owego stanu.

Kiedy jednak przychodzi chwila dramatu, smutku i cierpienia, cale szczęście pryska jak mrzonka, której nigdy nie było. I wtedy, w tej niezmierzonej goryczy, odkrywamy samych siebie. Ból staje się dziwnie przyjemny, cierpienie staje się nośnikiem jakiejś emocji, która sprawia, że chcemy więcej… Jest jak narkotyk – zabójcze, ale uzależniające, przynoszące jakąś ulgę, więc chcemy więcej i więcej. Wtedy nie boimy sie ryzyka, bo cóż możemy stracić. Nie boimy się śmierci, bo życie traci wartość, a tym samym strach przed nią traci sens, zmieniając sie w obietnice ukojenia.

Tak jak szczęście przynosiło spokój i zabezpieczenie, tak ból przynosi duchowa wolność, bo zrywa kajdany wszelkich zależności – wszystko traci sens. Ta masochistyczna przyjemność z cierpienia, zdaje się równoważyć euforię szczęścia, czy miłości.

Jak to jest?

Czyżby znowu dawała o sobie znać życiowa prawda równowagi, equilibrium, yin-yang?

Gdybyśmy mogli wybrać, czyści umysłem, wyzwoleni z emocji… Co byśmy wybrali? Lekkość bytu, nierozwijająca, otępiająca szczęśliwość? A może zgłębiający tajniki naszej duszy, zapoznający nas z naszą mroczną stroną, przenoszącą do innego świata odczuć, gorycz i smutek?

To jak wybór miedzy playboyem, a świętym. Jeżeli jest nieodwracalny, potrafi być trudny.

Rozmyślania, co nieco dziwne, jak na ciągle młodego faceta. Szczególnie, że indukowane hollywoodzkim filmidłem. Odpowiedzi oczywiście nie ma, bo zwyczajnie nie możemy jej wybrać. Przyjmiemy to, co przyniesie życie. Czy dobre, czy złe.

Ważne tylko, żebyśmy żadnej z sytuacji, które przyniesie nam dzień jutrzejszy, nie pozwalali trwać wiecznie. Bo każda potrafi w końcu wypalić – pustką, lub gęstością odczuć.

Jak zwykle umiar?

Niestety, prawda zawsze musi leżeć po środku. Ech…